Castenaso, 20.10.2026
I have a certain affinity with the number three. Perhaps because of its shape, with those three ends, each seemingly choosing its own direction. But I also find three an interesting number in photography.
It is sometimes said that an odd number of objects makes a photograph more interesting. I can relate to that. Three trees, for example, already offer a surprising number of possibilities. By changing their relative positions, the distance between them and my own viewpoint, I can give the composition a completely different character. One tree becomes the main subject, while the other two provide balance. Or perhaps they don’t.
With just three objects, you can create a photograph that feels balanced, but you can just as easily create an image that is deliberately off-balance.
Perhaps that is what appeals to me most about three: with very little, it creates a surprisingly wide space for the imagination.
NL
Ik heb iets met het cijfer drie. Misschien wel vanwege zijn vorm, met die drie uiteinden die ieder een eigen richting lijken te kiezen. Maar ook fotografisch vind ik drie een interessant aantal.
Er wordt weleens gezegd dat een oneven aantal objecten een foto interessanter maakt. Daar kan ik me wel in vinden. Drie bomen bijvoorbeeld bieden al verrassend veel mogelijkheden. Door hun onderlinge positie, de afstand ertussen en mijn standpunt te veranderen, kan ik de compositie een heel ander karakter geven. Eén boom wordt het hoofdonderwerp, de andere twee zorgen voor evenwicht. Of juist niet.
Met slechts drie objecten kun je een foto maken die in balans is, maar ook een beeld creëren dat bewust uit balans raakt.
Misschien is dat wel wat mij zo aanspreekt in drie: met weinig middelen ontstaat er verrassend veel ruimte voor verbeelding.
IT
Ho qualcosa con il numero tre. Forse per la sua forma, con quelle tre estremità che sembrano scegliere ciascuna una direzione propria. Ma anche in fotografia trovo che il tre sia un numero interessante.
Si dice a volte che un numero dispari di elementi renda una fotografia più interessante. Mi ritrovo abbastanza in questa idea. Tre alberi, per esempio, offrono già moltissime possibilità. Modificando la loro posizione reciproca, la distanza tra loro e il mio punto di vista, posso dare alla composizione un carattere completamente diverso. Un albero diventa il soggetto principale, gli altri due contribuiscono all’equilibrio. Oppure no.
Con soli tre elementi si può realizzare una fotografia equilibrata, ma anche creare un’immagine volutamente sbilanciata.
Forse è proprio questo che mi affascina del tre: con pochi elementi si apre uno spazio sorprendentemente ampio all’immaginazione.
Leave a Reply