Pictures at an exhibition: “Saul Leiter: una finestra punteggiata di gocce di pioggia” – Bologna, Palazzo Pallavicini

Bologna, 26.04.2026

I knew Saul Leiter through his photographs, through his colors, through his New York.

I did not know him through his watercolors.

Nor through his black-and-whites, the endless shades of gray.

In which, if you look closely, you could already glimpse his colors.

Photographers are poets. And Saul Leiter was a great poet.

UK

Conoscevo Saul Leiter dalle sue fotografie, dai suoi colori, dalla sua New York.

Non lo conoscevo per i suoi acquerelli.

E nemmeno per i suoi bianco e nero, le infinite sfumature di grigio.

In cui, a ben guardare, si lasciavano già intravedere i suoi colori.

I fotografi sono poeti. E Saul Leiter era un grande poeta.

IT

Ik kende Saul Leiter van zijn foto’s, van zijn kleuren, van zijn New York.

Ik kende hem niet van zijn aquarellen.

En evenmin van zijn zwart-witten, de vele gradaties grijs.

Waarin je eigenlijk al zijn kleuren in door zag schemeren.

Fotografen zijn poëten. En Saul Leiter was een groot poëet.

NL

Responses to “Pictures at an exhibition: “Saul Leiter: una finestra punteggiata di gocce di pioggia” – Bologna, Palazzo Pallavicini”

  1. broekstukken

    Vervreemde mix van werk dat er hangt aan de ene kant en leven en tafreeltjes die er zijn.

    (Overigens moet ik bij je titel meteen aan een LP met dezelfde titel uit mijn jongens jaren denken, een van Emmerson Lake & Palmer. Die titel was ook ingegeven door Moessorgski’s compositie uit 1874. Zo kan je blijven associëren. Daar roepen zo te zien ook de foto’s om.)

    Like

    1. rokus2000

      Leuk dat je die link tussen titel en plaatjes hebt gelegd, Martin. Ik maak vaker foto’s tijdens exposities en als ik er iets mee doe is het altijd onder die naam: “Pictures at an exhibition”. Bewust. Zoals je zult weten baseerde Moessorgski zijn opera op een expositie van zijn vriend Viktor Hartmann. Maar hij bleef niet – “pur sec” – hangen bij de schilderijen! Hij heeft de beleving van de bezoeker die van het ene schilderij naar het andere loopt willen vangen, en die emoties op muziek gezet. En dat vind ik zo’n mooi uitgangspunt: een kunstwerk (schilderij, foto, film, muziek) blijft niet geblokkeerd in een vast kader, maar het beweegt zich daar ook buiten dankzij de emoties die het teweeg brengt. Daarom mijn “aanpak” als ik exposities fotografeer: wat aan de muur hangt, en wat zich daar tussendoor afspeelt.

      Like

Leave a comment