(in progress)
Seemingly, nothing happens here. In the distance, the horizon stretches — a line dividing heaven and earth, an almost tangible scar in our field of vision, yet forever out of reach.
Seemingly, nothing happens here, but if you listen closely, you can hear the gears turning as the earth rotates on its axis. And if you observe intently, you can witness the continents stirring, shifting from this very place. The snapping of roots. The silent, breath-held agony of a tree. Muted, like the landscape itself.
Seemingly, nothing happens on the flatland.
in pianura non accade nulla
Apparentemente, qui non accade nulla. In lontananza, l’orizzonte: una linea che separa il cielo dalla terra, una cicatrice quasi tangibile nel nostro campo visivo, eppure irraggiungibile.
Apparentemente, qui non accade nulla, ma se ascolti con attenzione, puoi percepire il rumore degli ingranaggi con cui la terra ruota attorno al suo asse. E se osservi con cura, puoi scorgere i continenti che, da qui, iniziano il loro movimento. Il crepitio delle radici che si spezzano. Il respiro sospeso del dolore di un albero. Sottomesso, come il paesaggio.
Apparentemente, in pianura non accade nulla.
er gebeurt niets op het vlakke land
Hier gebeurt schijnbaar niets. Ver weg de horizon, een streep die hemel van aarde scheidt, bijna tastbaar litteken in ons blikveld, maar onbereikbaar.
Hier gebeurt schijnbaar niets, maar als je goed luistert hoor je de tandwielen waarmee de aarde om haar as draait. En als je goed kijkt zie je hoe de continenten vanaf hier in beweging worden gezet. Het knappen van wortels. Het met ingehouden adem lijden van een boom. Ingetogen als het landschap.
Op het vlakke land gebeurt schijnbaar niets.
ron roelandt 