ron roelandt

Zeeuws Vlaanderen, 16-22.03.2026

A few weeks ago, I spent another week “at home.” I had my camera with me, as always. But I didn’t get any further than snapping a few shots here and there. No digging, no searching, none of my usual “stop here, stop there.”

Something seems to have changed. Maybe I’ve completed a cycle. I noticed it the last time already. At a certain point I realised that this might be where it ends—the search for traces of the past. I found some of the traces I was looking for, and I captured them. Before they disappear for good.

Does it stop here? I don’t know yet. A book is a dream, but I need to think about a form, a photographic narrative. “Once, This Was an Island” is the current working title.

Of course, I’ll keep photographing my Zeeuws-Vlaanderen and how it changes. Once, this was an island, but that was a long time ago.

Een paar weken geleden was ik weer een weekje “thuis”. Ik had, zoals altijd, mijn fototoestel mee. Maar ik ben niet verder gekomen dan hier en daar een kiek. Zonder te graven, zonder te zoeken, zonder mijn ,,stop hier even, stop daar even’’.

Iets lijkt te zijn veranderd. Wellicht heb ik een cyclus afgesloten. Ik had het de vorige keer al gemerkt. Op een gegeven moment de gedachte dat het daar ophield, het zoeken naar sporen van vroeger. De sporen die ik zocht heb ik deels gevonden, ik heb ze vastgelegd. Voordat ze voorgoed verdwenen zijn.

Stopt het hier? Ik weet het nog niet. Een boek is een droom, maar ik moet nadenken over een vorm, een fotografisch verhaal. “Ooit was dit een eiland” is de voorlopige werktitel.

Natuurlijk blijf ik foto’s maken van mijn Zeeuws Vlaanderen en hoe dat verandert. Ooit was dit een eiland, maar dat is het al lang niet meer.

Qualche settimana fa sono tornata per una settimana “a casa”. Avevo con me la macchina fotografica, come sempre. Ma non sono andata oltre qualche scatto qua e là. Niente ricerche, niente esplorazioni, niente dei miei soliti “fermati qui, fermati lì”.

Qualcosa sembra essere cambiato. Forse ho chiuso un ciclo. L’avevo già notato l’ultima volta. A un certo punto ho avuto la sensazione che lì finisse tutto: la ricerca delle tracce del passato. Alcune delle tracce che cercavo le ho trovate, le ho fissate. Prima che scompaiano per sempre.

Finisce qui? Non lo so ancora. Un libro è un sogno, ma devo riflettere sulla forma, su un racconto fotografico. “Un tempo questo era un’isola” è il titolo provvisorio.

Naturalmente continuerò a fotografare il mio Zeeuws-Vlaanderen e il modo in cui cambia. Un tempo questo era un’isola, ma non lo è più da molto tempo.