ron roelandt

13.09.2025

A walk along the edges of my village,

where the gaze drifts outward, into the world.

The seasons pass by, changing their names,

and nowhere is it clearer than here, on the threshold.

Fields, and what we choose to call nature—

though it was shaped centuries ago,

a vision of the future, they called it.

And perhaps you see it most of all here,

where the land opens outward, along the edges of my village.

Una passeggiata lungo i margini del mio paese,

dove lo sguardo si apre verso l’esterno, nel mondo.

Le stagioni scorrono, cambiando nome,

e da nessuna parte lo si vede meglio che qui, sulla soglia.

Campi, e ciò che scegliamo di chiamare natura—

anche se fu plasmata secoli fa,

una visione del futuro, così la chiamavano.

E forse la si coglie più che mai qui,

dove la terra si apre all’orizzonte,lungo i margini del mio villaggio.

Een rondje langs de boorden van mijn dorp,

daar waar je naar buiten kijkt, de wereld in.

De seizoenen die voorbij gaan, wisselen van naam,

je ziet het het beste hier, op de grens.

Landbouw en iets wat vaag op natuur lijkt en daarom zo genoemd wordt.

Maar ook dat is eeuwen geleden zo geprojecteerd.

Vooruit zien, heet dat.

En dat doe je het best daar waar je naar buiten kijken kan, aan de boorden van mijn dorp.