Axel, land of water | Axel, waterrijk | Axel, terra d’acqua

When I am at home – at home in Axel, in the Netherlands – I take my mini journeys back in time. I don’t need sharp contrasts; they fade as they blend with my memories. The images of those days are often hidden behind a new house, a realigned street, a tree casting its shadow where once there was an open field.

Sometimes, the weather lends a helping hand.

Axel is a land of water, almost all of it shaped by human hands.

Just around the corner lies the “fire pit,” dug during my youth to provide soil for a new neighborhood. Once, my friends and I were caught throwing large wooden beams into the water. The municipal secretary showed up at our door. That was in Bernhard Street. Now, my father lives in Troelstra Alley. Perhaps one of the beams I once threw into the water now serves as a support beam under his roof.

Passing my former school, I reach the duck pond behind the old police station. The trees have grown taller, the police station has become a home, and the ducks are still there – though not the same ones from back then. The dogs now have a designated walking area. Onward to the creek. There used to be a canal leading to Hulst here – long before my time. The little creek, the old swimming pool – yes, that was my childhood. They are gone now. But even if they were still there, today they would be shrouded in a thick fog.

Als ik thuis ben – thuis in Axel, in Nederland – maak ik mijn mini-reisjes terug in de tijd. Ik heb geen scherpe contrasten nodig. Die vervagen vanzelf als ze zich vermengen met mijn herinneringen. De beelden van toen gaan vaak schuil achter een nieuw huis, een versprongen straat, een boom die schaduw werpt waar ooit een open veld was.

Soms helpt het weer een beetje.

Axel is waterrijk, bijna allemaal gegraven met mensenhanden.

Om de hoek de “brandput”, in mijn jeugd gegraven om een nieuwe wijk van de nodige grond te voorzien. Ik werd er betrapt toen ik samen met vriendjes grote balken in het water aan het gooien was. De gemeentesecretaris aan de deur. Dat was in de Bernhardstraat. Mijn vader woont nu in de Troelstralaan. Heel misschien is een van de balken die ik toen in het water gegooid heb nu één van de steunbalken die onder zijn dak te zien zijn.

Als ik mijn vroegere school voorbij ben kom ik bij de eendenvijver, achter het oude politiebureau. De bomen zijn gegroeid, het politiebureau is nu een woning, de eenden zijn er nog maar niet meer die toen, en de honden hebben een afgebakend uitlaatterrein.

Richting kreek. Hier was vroeger een kanaal naar Hulst. Dat is van voor mijn tijd. De kleine kreek, het oude zwembad, ja, dat is mijn jeugd. Het is er niet meer, maar ook al was het er nog, vandaag zou het ondergedompeld zijn in een dikke mist.

Quando sono a casa – a casa ad Axel, nei Paesi Bassi – faccio piccoli viaggi nel tempo. Non ho bisogno di contrasti netti; svaniscono mentre si mescolano ai miei ricordi. Le immagini di quel tempo sono spesso nascoste dietro una nuova casa, una strada riallineata, un albero che proietta la sua ombra dove un tempo c’era un campo aperto.

A volte, il tempo atmosferico mi dà una mano.

Axel è una terra d’acqua, quasi tutta scavata dall’uomo.

Proprio dietro l’angolo c’è la “fossa dei vigili del fuoco”, scavata durante la mia giovinezza per fornire terra a un nuovo quartiere. Una volta, i miei amici ed io fummo sorpresi a lanciare grandi travi di legno nell’acqua. Il segretario comunale si presentò alla nostra porta. All’epoca vivevamo in Via Bernhard. Ora mio padre vive in Vicolo Troelstra. Forse una delle travi che ho gettato in acqua allora è diventata una trave di sostegno sotto il suo tetto.

Passando davanti alla mia vecchia scuola, arrivo allo stagno delle anatre, dietro la vecchia stazione di polizia. Gli alberi sono cresciuti, la stazione di polizia è diventata una casa, e le anatre sono ancora lì – anche se non sono più le stesse di allora. Ora i cani hanno un’area dedicata per le passeggiate. Proseguo verso il ruscello. Una volta qui c’era un canale che portava a Hulst – molto prima del mio tempo. Il piccolo ruscello, la vecchia piscina – sì, questa era la mia infanzia. Ora la piscina non esiste più. Ma anche se fosse ancora lì, oggi sarebbe avvolta da una fitta nebbia.